anpfiea

Er aðeins búinn að spila á bassann og stúdera demóin sem við vinirnir böggluðum saman. Finnst stundum að hægt væri að hluta sum þeirra eitthvað sundur og semja nýtt utan á þau. Svo er það vandinn, búinn að semja lag og að þurfa ða tjasla við það texsta eða þá búinn að spinna einhvern texta og þurfa að aula saman lagi við textann. Ekki mín sterka hlið. En allt kemur þetta sjálfsagt með því kalda. Mestu máli skiftir er að flýta sér ekki neitt heldur bara að láta hlutina malla í rólegheitunum hvað svosem verður úr þeim. Það er annað mál.

Mín bók er dásamleg

Þá kom loksins að því eftir hverja yfirferðina á fætur annari að eitthvert bókaforlagið sæi sér fært um að gefa út glæpasöguna sem ég skrifaði. Vissi svosem að það kæmi að því einn daginn að einhver segði já. En það var þá líka fyrirhöfnin að nota megnið af frívöktunum útá sjó við að skrifa. Held að ég hefði orðið vitlaus af eirðarleysi ef ég hefði ekki verið að skrifa eitthvað eða bara almennt ekki verið að neitt skapandi. En allavega þá ætti komandi skrudda frá mér að gleðja unnendur glæpasgana, plús það að þeir fá inn nýjan höfund í alla flóruna.
Talandi um að vera skapandi þá höfum við tveir æskufélagar verið að tjasla saman demólögum og koma á einhverjum grunni fyrir pönkplötu. Sjáum hvernig það allt fer. Allt sem ég geri og stefni að er án yfirlýsinga. Það er best þannig. Þá þarf maður ekki að éta neitt oní sig ef allt fer svo óvart til helvítis. Þetta verður allavega eitthvað bras þar sem við erum á sitthvoru landshorninu en væntanlega hefst þetta nú. Það borgar sig bara að vera ekkert að flýta sér neitt. Þá fer maður ekki framúr sjálfum sér, það er það versta sem gerst getur.
Og núna ætla ég út að labba með hundinn.

Drekkutímar

Drekkutímar voru helgistundir, og heimsóknir til vina oft stílaðar inná það hvort eitthvað vit væri í venjum á drekkutímum á hverjum bæ fyrir sig. Við vorum einmitt að ræða þetta nokkrir æskufélagarnir hjá hvaða vinum og leikfélögum hefði verið best og verst að sitja í drekkutímum. Fólk sem þekkir mig veit að ég er mikið fyrir að éta og átti það sérstaklega við um það þegar ég var krakki. Enda síétandi og alltaf hugsandi um eitthvað sem gott væri í gogginn. Á flestum stöðum var þetta nú ágætt og svosem yfir ekki neinu að kvarta. Sumstaðar eins og heima hjá mér átti alltaf að byrja á brauðinu. Ég fílaði þetta brauðdrasl yfirleitt heldur illa og á einu heimilunu var nú oft bara brauð og þá varð maður nú helvíti skúffaður yfir því. Yfirleitt var nú í boði að fá sér neskakó sem manni féll nú vel í geð og þá var nú húsmóður á viðkomandi stað fyrirgefið bara ef það var gott álegg með. Svo voru það tveir staðir þar sem ég var sjaldan í drekkutíma en þó voru nú kökur og kex á boðstólnum og neskakó líka en vandinn var bara sá að feðgarnir í öðru húsinu voru alltaf öskrandi á hvern annan við matarborðið og á hinum bænum var leikfélaginn ekkert nema fjandans tussutalið og svívirðingarnar við hana móður sína þarna í eldhúsinu. Ekki gaman að sitja undir slíku ástandi og erfitt að njóta kaffibrauðsins á meðan háværar skoðanir fólks um hvert annað fuku þeirra á milli, jafnvel þó að maður hafi fengið köku. Svo var það nú bara á einum staðnum að maður fékk nú bara aldrei neitt. Maður búinn í skólanum, jafnvel búinn að vera í sundi eða íþróttum og kominn sársvangur í heimsókn og ætlaðist til að fá eitthvað að éta. Nei nei og maður fór bara miklu svangari heim. "Maður fer þá með nesti hingað næst," hugsaði ég eitt sinn þegar ég var að labba heim frá vininum. Svo var það helvítis brauðið. Einu sinni var ég að leika við einn krakka þarna og það var kallað í drekkutímann og ég hafði nú aldrei mína hunds og kattartíð vitað annað eins rugl. Brauðbollur, smjör og sæmundur og svo bara vatn. Já já, nesti þegar ég kem hingað eða bara koma aldrei aftur. Djöfull varð ég fúll. Einu sinni fór ég mér svo óðslega í einum drekkutímanum að ég stóð upp, labbaði út í garð og ældi. Síðan labbaði ég aftur inn eins og ekkert hefði í skorist og hélt áfram að éta. Ég var nú reyndar undir rest þessa kaffitíma spurður að því hvort ég fengi ekkert að éta heima hjá mér. En það vissi náttúrulega enginn um æluna og ég gætti mín alltaf framvegins.
Jæja ég ætla að horfa á Breaking Bad núna.

Þarminn

Þorrinn er byrjaður fyrir einhverju síðan og ég ekki farinn á þorrablót ennþá, ekki frekar en þorra síðustu ára. En auðvitað treð ég í mig þorramatnum, kæstum og súrsuðum eins og enginn sé morgundagurinn og uppsker öskrandi brjóstsviða fyrir vikið. Einhvern veginn finnst mér vanta kæsta skötu í þetta allt saman og finnst það leiðinda dilla að þetta skuli eingöngu tengjast þorláksmessu. Ég gerði það að vísu þegar ég var til sjós að kæsa mér tindabikkju nokkur skipti. Ágætt að fá sér þetta tvisvar til þrisvar á ári eða svona eftir því sem maður nennir að kæsa. Nú hef ég auðvitað engan aðgang að skötu eða tindabikkju þannig að ég læt mig hafa það að éta kæstan fisk einu sinni á ári. Helvítis.
---------------------------------

Við þjóðveginn


Konan og ég þurftum að gera okkur ferð norðrí Skagafjörð í dag og rétt búinn að keyra um Vatnsskarð þegar ekið er fram á mann standa með tösku útvið einn bæjarafleggjarann. Sáum að þetta var sjálfur Jón Guðmundur Hvammdal Guðlaugsson eða Jón hlaupari eins og menn kalla hann oft. Við stoppuðuðum til að bjóða honum að sitja í að Varmahlíð svo að hann gæti yljað sér þar. En hann var nú bara að bíða eftir rútunni til Akureyrar og spurði okkur hvort að við hefðum orðið hennar vör. Ég mundi nú svosem ekki eftir neinni rútu svona lauslega að gáð í athyglisbrestaskjalaskáp heilans en við kjöftuðum samt svolitla stund um daginn og veginn þar til förinni var haldið áfram akandi og Jón hélt áfram að bíða eftir Akureyrarrútunni. Gaman að rekast á hann þarna við þjóðveginn. Nokkuð gott. Ég er líka alltaf jafn hrifinn af hárgreiðslunni hans. Ég er að spá í að hætta að vera greiddur eins og Kormákur Geirharðsson og Jón Gnarr og greiða mér eins og Jón hlaupari.
----------------------------------------
Og svo er það sketsamynd.

Veiðihjól

Keypti mér þetta veiðihjól, Abu Garcia 6600 BCX, í USA síðasta haust. Átti annað fyrir, nákvæmlega eins veiðihjól sem pabbi keypti hand mér þegar ég var 13ára. Þá hafði hann fundið það á sölu hjá viðgerðarmanni sem var búinn að vera með það í hillu hjá sér lengi lengi en alveg ný uppgert. Það hjól nota ég enn þann daginn í dag, en ákvað að skipta og fá mér nýtt þar sem gamla hjólið frá babba mínum fer að verða komið til ára sinna. Svo átti ég fáein 5000 króna gjafabréf sem mér höfðu verið gefin í jólagjöf í hitteðfyrra. Fór og keypti mér ágæta veiðistöng fyrir þann pening. Þá er bara að bíða til sumars og nota græjurnar samhliða flugu græjunum. Maður þarf svo að læra betur inná þessar flugur líka þær geta verið svo mismunandi. Ein flugan getur verið tekin alveg af milljón fiskum einn daginn en daginn eftir virkar sama fluga ekki rassgat.
Reykjadalsáin. Hér er ég oft í draumi. Reyndar líka víðar um ánna og oftar en ekki er ég búinn að setja í lax eða silung. Þarf svo að koma mér í veiði þarna heima í raunveruleikanum. Orðið langt síðan síðast, allt of langt. Ég djöflaðist þarna mikið með bæði spón og maðk þegar ég var strákur og kom ævinlega með titt eða tvo heim í soðið og allir urðu ánægðir með að það væri þá eitthvað gagn af manni með þessa veiðidellu.

Já já það held ég bara

Assgoti góðir dagar að undanförnu. Fór í Kolaportið og verslaði mér hákarl og niðursoðna þorskalifur sem er voðalega gott að setja oná rúgbrauð. Fékk að vísu hvínandi brjóstsviða af þessu en því var reddað með Samaríni. Kaffi með því er svo til að bæta það. Kaffi hressir bætir og kætir finnst mér. Annars gerir maður lítið annað en að liggja í neftóbaki og skrifum þessa dagana. Það hefur loksins borið til tíðinda með handritið mitt en frá því verður greint betur síðar. Annars er ég hálf vængbrotinn með þessa síðu þar sem ég get ekki póstað hér inn mp3 en lagfæringar á því eru væntanlegar innan skamms. Núna þarf ég að fara í búðina og kaupa eitthvað í matinn.

Draugar og Nick Cave


Draumaforritið í hausnum á mér er vel virkt nú um mundir. Í nótt dreymdi mig að ég væri að keyra vörubíl um einhvern afskekktan þjóðveg, ómalbikaðan. Farmurinn var sement sem átti að fara frá Rvk til Vopnafjarðar. Svo kom upp sú staða að vegurinn endaði allt í einu og ég þurfti að snúa við til að finna vegamót svo að ég kæmist leiðar minnar. Ég kom að krossgötum þar sem ég taldi mig giska á rétta leið og skömmu eftir að ég hafði tekið beygjuna tók ég uppí bílinn puttaferðalanga sem voru þrír í hóp, róni, vændiskona og melludólgur. Melludólgurinn og mellan settust á bekkinn aftan við bílsætin en rónin í farþegasætið við hliðina á mér. Eftir dálítinn akstur tók ég eftir því að farþegarnir voru ekki af okkar heimi og virtist fjölga og fækka í hópnum á víxl. Tveir menn í jakkafötum voru komnir á bekkinn og svo hurfu þeir en í staðinn var kominn bóndi í fjósagalla og fór að reyna að hugga melluna sem var eitthvað grenjandi. Róninn sagðist svo að þau ætluðu út við næstu bensínstöð og ég tók bara vel í það. Ég fór sérstaklega að reyna að drífa mig með þau þegar hausin á rónanaum fór að breytast á víxl í hauskúpu og hans eigin haus. Svo komum við að bensínstöðinni sem samanstóð af einum skúr og tveim bensíndælum. Ein dælan var fyrir bensín og hin fyrir dísel. Ég stoppaði bílinn, steig út og gekk inn í skúrinn og gaf mig á til við luralegan bensínafgreiðslumanninn. "Það eru hérna draugar sem fengu far með mér og ég þarf að láta þá út hérna". Afgreiðslumaðurinn virtist ekkert yfir sig hrifinn en og sagðist alls ekki vilja þessa drauga við bensínstöðina. Ég sagði honum að það væri þá bara hans vandamál og steig uppí vörubílunn. Draugarnir voru á bak og burt og ég setti í gang og keyrði af stað en ég hafði nú rétt ekið af bíla planinu þegar maður kom klaupandi í kantinum á móti bílnum. Hann var með dökkt hár í svörtum frakka og með gítartösku í hönd og gaf til kyna að hann vildi far. Ég auðvitað stoppaði og bauð honum að sitja í og þegar hann var sestur uppí bílinn, sá ég það að þarna var enginn annar en Nick Cave á ferðinni. Hann tók upp gítarinn og spilaði og söng, a whiter pale of shade af mikili næmni. Svo þegar við nálguðumst Vopnafjörð leystist draumurinn í eitthvað óljóst bull og þar með vaknaði ég.
-----------------------------------------
Þið verðið að smella á myndina til að sjá hana almennilega.

Dularfulli maðurinn


Kannast einhver við þennan kallfugl. Hann mætti í brúðkaup okkar hjóna en ég hélt alltaf að þetta væri einhver úr ætt konunnar og konan hélt það svo öfugt en við erum víst ekkert tengd þessum manni og vitum ekkert hver þetta er. Mér leikur forvitni á að vita hver þetta er og hvað hann var að gera þarna til þess að taka myndir af okkur, honum ókunnugu fólkinu. Ég myndi gjarnan vilja spyrja hann. Þú mátt lesandi góður ef þú veist hver þetta er, láta mig vita á meilið mitt.(mannandskoti@hotmail.com)
-------------------------------
Og svo er það sketsamynd.

Þú verður að smella á myndina til að sjá hana betur.

Eirðarlaus

Mér hefði þótt gott að hafa svona með mér í skólann í denn. Hefði hentað vel þegar maður var kannski eins og ósofinn apaköttur í tímum og nennti ekki að fylgjast með. En þá varð maður auðvitað bara að fylgjast með eða teikna einhverja vitleysu. Jafnvel að fá að skreppa á klósettið til að stelast í snuffdósina sína eða jafnvel að setjast á klósettið og fá að dotta þar í friði í óáreittur fram að frímínútum. Jú,jú, það gat nú verið ágætt í sumum tímum. Enska. Lagði soldið kapp á hana. Íslenska, já fannst áhugavert og mikilvægt að fylgjast með þar. Dönsku þoldi ég ekki. Reyndi við stærðfræði en skildi ekki. Enganvegin. Held bara að skólakerfið hafi ekki kunnað að meðhöndla AD/HD á þessum tíma eins og í dag. Mannkynssaga, landafræði og þannig var mér hugleikið en auðvitað var maður bara of eirðarlaus til að læra eitthvað heima. Annars fílaði ég mig vel í smíðum og matreiðslu, já og myndlist og allri svona verklegri kennslu. Nóg um þetta hér er svo ein teikningin úr einhverjum eirðarleysistímanum.

Jólalok

Nú eru jólin liðin undir lok og ég á ennþá eftir að klára að skjóta upp restinni af flugeldunum sem ég keypti nú fyrir áramótin. Það er merkilegt hvað maður verður stjórnlaus þegar komið er inn í flugeldamarkaðina. Það er eitthvað sem grípur um sig, einhver óskilgreind geðveila. Ætlunin kannski að kaupa nú bara smotterí fyrir þessi áramótin en endar allt með risaflugeldum og heví skotkökum. Þetta er náttúrulega veiki. En ekki reyki ég sígaretturnar né heldur svolgra í mig brennivíni svo að það má þá alveg fara á flugeldafyllirí einu sinni á ári. Ég hlakka yfirhöfuð jafn mikið til áramótanna eins og ég hlakka til jólanna. Það er eitthvað. Einu sinni þegar ég var patti þá kveikti ég lítið bál utan í húsinu heima í sveit á sjálfan gamlársdag. Munaði þá litlu að sjálft húsið yrði að gamlársbrennu ef ekki hefði verið góður frændi minn sem hjálpaði mér að slökkva bálið og í logandi sinuni sem var utan í húsveggnum. Svona var maður gaga krakki.

Búmmbarabei

Þegar maður nennir ekki að velta sér uppúr hinni stjórnlausu strengjabrúðupólitík landsins eða öðrum þjóðfélagslegum hörmungum sem koma manni bara í vont skap þá er þrengra úrvalið til að finna eitthvað til að blogga um. En það er alltaf eitthvað hægt að finna til að blogga um. Já, í staðinn reyni ég að segja eitthvað draugalegt eða koma með einhverjar klámvísur eða einhvern fjandann. Ég nenni ekki að hafa þessa síðu sem eitthvað eyjubloggaraviðrinispólitíkusardrulluhakk. Hver á að verða næsti forseti? Helvítis skattaálögurnar hans Steingríms. Gagnleysið í henni Jóhönnu. Og aumingjaskapurinn hjá pakkinu í ASÍ.
Hver segir svo að blogg sé ekki málefnalegt nema að talað sé um málefni. Hvað er ég að gera núna?
------------------------------------
Datt niður á möppu frá barnaskólaárunum með slatta af einhverjum svona skotteikningum. Eitthvað sem ég hef dundað við þegar ég nennti ekki að fylgjast með í tímum sem var nú reyndar nokkuð oft og því mikið til af teikningum hjá mér. Oftast er þetta einn rammi og stundum tveir eða þrír. Bara svona eftir því hvað mikið er að gerast í hverju andartaki fyrir sig. Ég hugsa að ég sletti þessu hér inn með reglulegu millibili. Hér er þá það fyrsta.

Undir sængina

Þarf að koma mér í bælið. Svefninn hefur ekki verið að stríða mér síðustu sólarhringana. Allt í lagi með mig þannig. 'Eg er búinn að lesa Feigð eftir Stefán Mána, hún var ókei góð og Eingvígið var æihhhh....(dæs). Jæja skiftir ekki máli. Ég vona að ég verið ekki fyrir vonbrigðum með Yrsu Sigurðar. Fer sennilega í að lesa Brakið á næstu dögum ef mamma er búin að lesa bókina. Og þá fær hún Arnaldinn til baka sem hún gaf mér og ég Yrsuna til baka sem ég gaf henni. Well well well... Mér fannst alltaf notalegt að sofna við unplugged diskin með Nirvana. Er að spá í að setja hann í til að sofna nú vel.

Andvökublogg

Hálf súrt að liggja andvaka um nætur. Þá reynir maður að lesa eitthvað eða jafnvel að kíkja á feisið eða bara einhvern fjandann til að þreyta sjálfan sig. Verst hvað maður verður pirraður af því að vera andvaka. Svefnlyf tek ég helst ekki nema þegar ég var út á sjó. Þá var óhikað skellt í sig einni Zopiclone Imovane ef erfitt var að sofna á frívaktinni. Reyndar þar sem ég svaf voru alltaf djöfuls læti, skipsskrúfan var sirka hálfan metra frá höfðagaflinum og plús veltingur og læti. En þetta er allt spurning um að venja sig við aðstæður. Ég var orðið hættur að geta sofið nema við helvítis lætin í skrúfunni og því oft svefnpillufrívaktir ef maður lenti í því að sofa í klefa fram á stefni þar sem lætin voru engin og veltingurinn var jafnan meiri heldur en fram aftur á rassgati. Í haugabrælum er bara ekki verandi framá stefni og maður hoppandi og skoppandi í kojunni. Lang þægilegast að vera afturá, þá kemur kokkurinn og ræsir mann á vaktina með því að kveikja ljós og kalla "RÆS". Ég þoldi aldrei að vakna við helvítis kallkerfið úr skipsbrúnni þar sem skipstjórinn eða stýrimaðurinn byrja á að setja af stað hávaða sem maður vaknar við með andfælum og orga svo "RÆS" í kerfið. Maður var stundum kominn á fremsta hlunn með að rífa helvítis kerfið af veggnum og grýta því út í sjó. Það er alltaf vont að vakna illa.
Jæja ég ætla að fara og athuga hvort ég geti ekki sofið eitthvað, þar sem klukkan er að rétt að verða fjögur.

Hinar hárugu krumlur

Ég las eitt sinn draugasögu frá Dartmoor í Devon sem er um hinar hárugu krumlur. Ferðamenn koma mikið á þessar slóðir því að þarna þykir mikil náttúrufegurð. Fyrir aldartugum og árþúsundum síðan var þarna bronsaldarþorp og tengja menn jafnan þessar hárugu krumlur eitthvað við þá gömlu byggð. Margir ferðamenn og heimafólk hefur því orðið á vegi þessara handa.
Þessir reimleikar hófust á þriðja áratug tuttugustualdar þar sem léttvögnum var velt um koll, stýri svipt úr höndum reiðhjólamanns svo að hann datt og slasaði sig. Kona nokkur sem átti leið þarna um þurfti að renna bílnum bílnum út í kant þar sem hann hafði drepið á sér og fór að skoða handbókina. Finnur hún brátt mikil ónot og finnst eins og horft sé á sig. Henni verður næst litið út um framrúðuna en sér hún sér til skelfingar svær stórar loðnar hendur mjakast eftir framrúðunni. Skelfing hennar var svo mikil að hún gleymdi því að bíllinn hefði verið bilaður en hrökk hann þó í gang í fyrstu atrennu. Maður nokkur sem keyrt hafði útaf veginum á þessum slóðum sagði að fjárans hendurnar hefðu birst sér í skyndingu og rifið í stýrið. Eins var það þegar hjón sem sváfu í húsbíl sínum, vöknuðu eftir stuttan svefn og sáu hvar hendurnar voru að krafsa og skriðu svo um rúðuna ofan við svefnholur þeirra.
Spúkí staður og hinar hárugu krumlur gera þarna vart við sig af og til með banki og krafsi og mig langar að kíkja þangað einhvern tímann.

Áramóta-anall og fleira

Eitthvað þarf maður jú að skila af sér hérna þar sem árið er að verða búið. Þetta var nú að mestu tíðindalaust hjá mér framanaf enda ný orðinn atvinnulaus og þunglyndur en vorið kom og ég sá mér leik á borði og fór til USA í fáeina daga. Sumarið var algjört bla ég fór ekkert að veiða og ekkert norður eða ferðaðist almennt ekkert. Það var reyndar tekin sumarbústaðavika austrí Grímsnesi í ágúst. Svo kom september og við hjónin letum gefa okkur saman með pompi og prakt og stukkum síðan í brúðkaupsferð norður í Reykjadal það sem við endurtókum hjúskaparheitin í Einarstaðakirkju og áttum svo gott gistirí á Hótel Akureyri.
Jább þetta ár fyrir mig persónulega fær þrjár og hálfa stjörnu en bara þessar þrjár og hálfa koma fyrir gott brúðkaup og aðra góða hluti sem áttu sér stað með lækkandi sól. Lækkandi sól hefur líka almennt góð áhrif á mig. Jól og áramót eru líka skemmtilegustu tímarnir, segi ég fyrir mitt leiti. Þó vildi ég helst vera norður í landi á þessum tíma en það er víst ekki í boði. Ekki í bili.
Akureyri er góður staður líka. Á unglingsárum átti ég þar ágætis tímabil, þó svo að ég hafi verið atvinnulaus og hálf eirðarlaus eitthvað. Hægt að fara á fillirí þegar manni sýndist. Oft vaknaður klukkan tvö eða þrjú á daginn og þá skoppað á billann sem þá var í gilinu eða þá niður á göngugötu og fengið sér pylsu kók í Borgarsöluni. Svo gat maður alltaf séð og hitt á ýmislegt fólk. Möri kannski að týna dósir og þá var rölt að honum og spjallað og fengið að heyra hjá honum klámvísur. Einnig gamla kallin með skúffukjaftinn. Spjallaði alloft við hann. Jón hlaupari hafði nú margoft eitthvað að segja. Það var nú hægt að brydda uppá ýmsu til að rabba við hann um. Já, já. Allt milli himins og jarðar.
Nú og svo var það Kalli Prentari. Það gat verið ágætt að rekast á hann stundum, þ.e.a.s. ef hann var ekki búinn að fá sér neðan í því. Það var nú ekkert fjör að hitta hann þannig. Kalli var að mörguleiti ef ekki öllu leiti hinn besti maður. Ég þekkti hann nú ekkert voðalega mikið en nóg til þess að þarna vissi ég að væri gæðasál á ferðinni. Hann sagði mér eitt sinn að hann hefði verið sem barn, í sveit í Máskoti í Reykjadal nokkur sumur og lét vel af. Hann var fróður um mjög marga hluti og vel inní sögu Akureyrar. Gaman að heyra um það hjá honum. Prentari og setjari ég veit svei mér ekki um starf setjara, heyrði einhvern tímann að það hefði t.d. falist í því að setja upp síður í kannski blöð, raða saman hvar letrið á að koma og hvar myndin á að vera og hvar auglýsingin kemur. Eitthvað þannig. Já, já ég held að þeim gamla hafi líka þótt skemmtilegt að rabba við mig, þetta unglingstötur svona á förnum vegi. Eins og ég segi þetta var ágætis maður. En það fór ekkert sérlega vel í hann að drekka vín. Einu sinni fór ég í ölæði heimtil hans á Brekkugötuna þar sem hann var búinn að hella uppá sig líka og röfluðum við dágóða stund sínahvora samhengisleysuna oní hvern annan. En hann tók mér fagnandi og ég mátti meira að segja reykja inni hjá honum. Ég held síðan að þeir sem fífluðust í honum og voru að gera grín að honum hafi nú alveg mátt líta í eigin barm.
Jæja nóg af þessu ég er nú ekki vanur að strengja einhver vitleysis áramótaheit en segi það hér og nú að ég ætla að vera duglagur að blogga árið 2012. Gleðilegt ár.

Eitthvað út í snjóinn

Er alveg að fíla skammdegið, því að myrkrið er alltaf gott. Nóg um það. Það er búið að skipta um alla glugga í húsinu og setja upp nýja eldhúsinnréttingu. Garðrólan er komin á sinn stað og úti-arninum hef ég plantað niður fyrir framan hana. Þá er hægt að setjast niður og hlýja sér í öllu froztinu með kakó við heitan eldinn.
Jæja nú ætla ég að setjast uppí jeppann minn og keyra út í snjóin.

Látum okkur þá sjá...

Síðastliðið sumar var feitt depressing en skánaði þó allt margfalt hjá mér þegar líða fór á haustið. Framundir septerbyrjun var ég ekki í skapi fyrir að blogga, ég fór ekkert að veiða í sumar og ferðaðist ekki neitt sem hægt er að tala um að hafi verið vit í. Viss efnisleg barátta spilaði þar stórt hlutverk en það var stríð sem vannst nú fyrir skömmu síðan. Margskonar andleg læti og tilvistarkreppustríð háði ég og er á góðri leið með sigur með því að taka markvist skref í einu.
-----------------

Með innkomu haustsins og lækkandi sól fóru hlutirnir að glæðast. Ég komst þá loksins í fullorðinna manna tölu þegar ég giftist elskunni minni sem ég hef verið með frá tuttugasta áldursári og erum við hjónin nú að standa í því að verzla okkur endaraðhús fyrir okkur tvö, börnin og hundinn.
---------------
Ég held svo áfram að blogga hérna og vera með mp3 drasl og ræða um músík. En núna ætla ég að fara og lemja svolítið á bassann minn.

Trixtrixtrix

Heppinn ég og allt það og rúmlega það, ég á núna tvo pakka af hinu gómsæta og mínu uppáhalds morgunkorni sem hefur verið harð bannað til innflutnings síðan áttatíu og eitthvað. Synd og skömm og leiðindi í heilbrigðiseftirlitinu. En það þýðir ekkert að jagast, lög eru lög og stjórnvöld auðvitað annt um okkur og vitanlega þurfa þeir að vera með puttana í þeim málum ef kúkurinn úr okkur verður grænn vegna litarefna. Ég ekki að það eigi að skipta nokkru andskotans máli þó að þetta verði leyft þrátt fyrir eitthvað vitleysis litarefni. Ég hef stundum dottið niður á Trix hjá Jóni gerald í Kosti. Þá hefur það verið Trix í Great Value umbúðum sem er svipað batterí og Euroshopper. En það á að leyfa Trix. Sígarettur eru óhollari en Trix, andskotakornið. Þetta er náttúrulega bilun. Jæja en ég ergi mig ekki á því núna ég á þetta til hérna og ætla að njóta vel. Svo ætla ég að ganga glaður út í daginn vitandi það að senn verði hægðirnar mínar grænar vegna litarefnanna. Það er bara skemtileg tilbreyting í litleysi og gráma lífs míns. En jæja, nú er best að fletta blöðunum og fá sér svolítinn kaffisopa í leiðinni.

Honduperri

Honda Crx eru miklar snilldar kerrur. Þetta eru bílar sem ég átti einu sini. Sá hvíti var drullu sprækur alveg þangað til að vélin drullaði upp á bak sé alltaf eftir því að hafa ekki sett aðra vél í þetta boddí sem var nokkuð heillegt en það er auðvitað aldrei hugsað. Svo í fíflahætti seldi ég boddíið í strákbjána sem ætlaði sko aldeilis að gera bílinn upp, hann hélt það nú. Svo mánuði síðar frétti ég að bíllinn hefði farið í tætarann.
En svo var það þessi svarti. Hann var svona rét götufær en alls ekki fær til skoðunnar. Það átti nú aldeilis að gera flott og eiga fínan bíl til að gera upp en þegar vel var að gáð þá var allt gaurryðgað til helvítis, vélin keyrð yfir 350.000 en ekki 210.000 eins og sagt var til um á mælinum(s.s. búið að fikta við það dót) og svo var miklu meira lamasess þegar vel var að gáð og því ekki um annað að ræða en að henda honum eða þá að selja hann öðrum crx-dellukalli í varahluti sem og ég gerði. Ég vonast til að eignast svona bíl einhverntímann aftur.