X-IÐ á Hannes Bjarnason

Ég kynntist Hannesi Bjarnasyni þegar hann kom í mína heima sveit, til náms við Framhaldsskólann á Laugum. Ég var því tæplega 10ára þegar hann gekk í árgang með stóra bróður mínum. Þar var hann að komast af unglingsárum, á leið yfir á fullorðinsár enda nokkru eldri en bekkjafélagarnir. Þar sem hann var á íþróttabraut, var hann settur í æfingakennslu í íþróttahúsinu og kenndi hann mér íþróttir, part úr vetri. Og í gegnum samgang hans við bróður minn hafði ég af honum ágæt kynni og einnig þegar maður var að kíkja með aur í skólasjoppuna á kvöldin átti ég það til að líta við hjá honum uppá herbergi og spjalla við hann. Konan mín kyntist einnig Hannesi þegar hún var send í sveit til foreldra hans, norður í Skagafjörð á bæinn Eyhildarholt. Ber hún honum mjög góða söguna, enda er Hannes barngóður mjög og lék sér ætíð við krakkana sem þar voru höfð í sveit. Ég get svosem sagt, að ég á marga vini, kunningja og ættingja sem bera upp ýmislegt við mig og get líka sagt að fæsta þeirra myndi ég styðja til framboðs forseta Íslands. Ég kem hreint fram og segi nei ef mér finnst að viðkomandi ætti að sleppa því en segi já ef mér finnst viðkomandi ætti að láta slag standa. Ég hef líka hugsað út í það ef hinn og þessi kæmi til mín og segðist ætla að hefja slíka kosningabaráttu og hvað ég hefði sagt. Og þegar ég heyrði fyrst af framboði Hannesar, þá var það eitthvað svo stórt og mikið já. Ég tel að hann hafi allt til brunns að bera þegar kemur að slíku verkefni sem er svo stórt í eðli sínu. Ég er ekki að styðja hann bara af því að ég þekki hann og hann er svo mikill vinur. Stuðningur minn er ekki einhver meðvirkni. Ég bara trúi því statt og stöðugt að hann sé maðurinn í þetta. Hann er bara einmitt sá rétti. --------------------------------------------------------------------------------------- Þessi mynd af Hannesi er tekin þegar við þegar hjónin vorum stödd í heimsókn á heimili foreldra hans í Skagafirði, sumarið 2010.

Lestur draumar og gremja

Er búinn að vera mikið að lesa allan andskotann. Allt frá þjóðsögum uppí glæpasögur. Var að klára farþegann eftir Árna Þórarins og Pál K Pálsson og er með því betra sem Árni Þórarins hefur komið nærri. Íslenskur aðall eftir Þórberg stendur uppí hillu hjá mér. Ekki ósennilegt að ég fari að glugga í hana núna. ----------------------------------------------------------------------------------- Annars hafa draumarnir verið í miklum gæðum uppá síðkastið og mig verið að dreyma allskonar hluti. Svo skrítið að mann dreymir oft eitthvað sem er svo fjarstæðukennt og fólk sem maður hefur kannski bara séð... Já mig dreymdi einu sinni man sem ég hef bara séð við Hlemm þegar ég hef verið á ferðinni til og frá vinnu og aldrei pælt neitt í þessum manni. En svo dúkkar hann upp í draumi. Og svo bara eitthvað bulldraumur. Skrítið. ----------------------------------------------------------------------------------- Hef verið að taka 12sporaprógrammið til skoðunar. Farið á fundina reglulega sem verður svo fastur liður í mínu lífi framvegins. Er búinn að vera of lengi án fundanna eða í nokkur ár. Er að vinna við að losna við gamla undirliggjandi gremju. Reyni líka að sópa frá mér helvítis hrokanum sem er minn stærsti brestur. Það gengur mis vel með brestina. Suma tækla ég á staðnum, aðra þarf stöðugt að vera á varðbergi gagnvart. Í það minnsta vil ég ekki skipta á lífi með fundum og fá mér fundarleysi í staðin. Er búin að fá nóg af fundaleysinu.

Ég verð að monta mig núna

Ég smíðaði þennan fína stand. Svo er maður að röfla yfir því að kunna ekkert til verka. Ég held að ég sé að standa sjálfan mig að verki með að þykjast ekkert kunna þegar ég nenni ekki að gera neitt. Nei segi svona, þetta gekk heldur ekki átakalaust fyrir sig en núna er ég sumsé kominn með þennan fína stand þar sem ég get kastað út maðk og lagt svo stöngina niður og byrjað að kasta flugu á meðan. -------------------------------------------------------------------

Drottinn bles svo í heimilið. Ég var að setja þetta fyrir ofan dyrnar en eitt essið klikkaði og varð eftir á renningnum. Þá komst ég að því að drottinn hafði blásið í heimilið mitt. Fann reyndar engan gust en sennilega hefur hann látið móðinn mása þegar ég svaf um nóttina. Er búinn að laga þetta mál núna og essið er komið á sinn stað. Ég hló svolítið að þessu. Jæja ég ætla eitthvað út í blíðuna. Husanlega fæ ég mér ís.

Þverhausar í Breiðholti

Það er með ólíkindum hvernig fullorðið fólk getur látið. Ég var á ferðinni um efra-Breiðholtið að sinna erindum hingað og þangað og í gangbrauta þrengingunni sem einhverra hluta vegna var breytt úr þrem metrum í þrjátíu, fór fram þrjóskukeppni. Fólksbíl sem ekið var vestur Norðurfell inná þrenginguna fékk á móti sér strætó úr austurátt og vildi hvorugur víkja. Nokkur röð bíla myndaðist í báðar áttir en í korter tuttugu mínútur stóðu bílarnir kyrrir. Úr varð að lögreglan var kölluð til, til þess að leysa ágreininginn. Niðurstaðan af öllu þrefinu varð sú að fólksbíllin var fenginn til að bakka þó svo að hann væri kominn lengra inn á þessa heimskulega þrengingu. Hefði haldið að strætó hefði átt að bakka enda ekki kominn allur inn á þrenginguna og ekki eins langt iná þrenginguna og fólksbíllinn. En jæja, hér getiði svo séð málsatvik. (smella á myndina til að sjá hana betur)

Það er þessi Landsdómur þarna...

Ég legg það nú ekki í vana minn að tala hér eitthvað um pólitík en get ekki orða bundist. Þetta landsdóms vesen er mjög svipað því og ef ég væri einhverstaðar innan um krimma sem ætla að ræna sjoppu og ég heyri það til þeirra og þeir vita að ég heyri hvað þeir ætla að gera og kemst svo líka að því hvenær þeir ætla að ræna sjoppuna. En ég sleppi því að hringja í lögregluna þannig að krimmarnir fara og ræna þessa sjoppu og setja hana þannig á hausinn. Svo kemst löggan nú reyndar að því hverjir rændu þessa sjoppu sem var eins og rúin inn að skinni eftir krimmana en láta nú þessa krimmadjöfla í friði. En í staðinn koma þeir til mín og handtaka mig af því að ég vissi af yfirvofandi sjoppuráni en varaði engan við. Og svo er verið að dæma mig, vitnið. Síðan mæta hinir seku og bera vitni þess að ég hafi vitað um allt sem þeir ætluðu að gera. Svo verð ég væntanlega dæmdur fyrir að vita um hvað krimmarnir ætluðu sér að gera en sjálfir krimmarnir sleppa.
Þetta er eitthvað svo öfugsnúið miðað við alla eðlilega hugsun. Æ ég veit það ekki... á morgun mæta nefnilega þeir Sigurður Einarsson, Lárus Welding, Halldór J. Kristjánsson, Sigurjón Þ. Árnason, og Björgólfur Guðmundsson til að bera vitni fyrir Landsdómi.

Já ég bara bara


Ég varð dáldið skotinn í þessu þegar ég sá það á síðunni hjá Vöku. En ég leit síðan við á vökuuppoðið í dag, bara svona til þess að kíkja og fylgjast með. En ég leit svo nánar á þennan Ford Transit húsbíl. Hann leit auðvitað miklu betur út á heima síðu Vöku, en þegar að var gáð þá var þetta auðvitað handónýtt og alveg hrútgamalt(árg82). Hefði langað í hann ef hann hefði verið í því ástandi sem ég hélt að það væri. En ég hefði auðvitað aldrei keypt þennan húsbíl svona áhaldalaus og ekki með neina aðstöðu til þess að gera við það sem að er. Þó væri nú gaman að koma sér í eitthvað kompaní með öðrum og leiga verkstæði og sanka að sér áhöldum. Þá gæti maður bisað við að gera upp einhvern gamlan skrjóð og gert við mína eigin bíla sjálfur. Ég er nú svosem engin þúsundþjalasmiður og kann andskotan ekkert til verka og er í oft djöfulsvandræðum þegar eitthvað þarf að laga og gera við heima hjá mér. En þegar kemur að því að vesenast við að laga bíla þá er ég oftast á heimavelli. En jæja, fornbílar og hústrukkar verða víst að bíða betri tíma.

Já og svo var það einnig...

Fórogsá Svartur á Leik á dögunum og eins og ævinlega þegar ég horfi á kvikmyndir, gerðar uppúr bók varð ég fyrir vonbrigðum. En fyrir utan það var myndin vel tekin og vel leikin og almennt vel gerð og skemmtileg. En samt fannst mér hálf klént þegar það er með því fyrsta sem mætti manni á hvítatjaldinu var besefinn á Jóhannesi Hauk. En jæja, bókin sat lengi í mér eftir að ég las hana en myndin er eins og aðrar sem ég horfi á gleymd fáeinum stundum síðar. Reyndar fór maður dálítið aftur í tíman við að heyra tónlistina í myndinni eins og í böndunum Gus Gus, Stjörnukisi og Bang Gang. Ég vil samt minnast á það að eina svona bókabíómynd sem ég hef séð og verið sáttur með, var Mýrin. Hún var gel unnin uppúr sjálfri bókinni.
------------------------------------
Ég fer stundum og verzla í Minimarket hér í Breiðholtinu til að fá eitthvað nýtt sem ég fæ ekki keypt annarstaðar. Ýmislegt hægt að fá þar af pólsku nammi og gosdrykkjum eða snakki. Eitt sem ég fann þarna var Trufla en ég truflaði engann á meðan ég át það. Kannski truflast ég í nótt þegar þetta er gengið lengra inn í meltingarveginn. Trufla er ágætis kókosdrull með súkkulaðihjúp. Ég bíð svo alltaf eftir því að þeir fari að selja Homma frá Bakoma. Væri athyglisvert að testa það.
----------------------------------------
Svo er það elskulegur bangsinn minn. Hann komst í leitirnar úr geymslunni heima hjá pabba og mömmu og búinn að liggja þar greyið eftir endalausa flutninga síðustu fjórtán árin. Eftir smá þvott og þurrkun náðist úr honum mesta geymslulyktin. Nú lúllar hann á milli mín og konunnar framvegins. Guð hvað ég var búinn að sakna hans.

anpfiea

Er aðeins búinn að spila á bassann og stúdera demóin sem við vinirnir böggluðum saman. Finnst stundum að hægt væri að hluta sum þeirra eitthvað sundur og semja nýtt utan á þau. Svo er það vandinn, búinn að semja lag og að þurfa ða tjasla við það texsta eða þá búinn að spinna einhvern texta og þurfa að aula saman lagi við textann. Ekki mín sterka hlið. En allt kemur þetta sjálfsagt með því kalda. Mestu máli skiftir er að flýta sér ekki neitt heldur bara að láta hlutina malla í rólegheitunum hvað svosem verður úr þeim. Það er annað mál.

Mín bók er dásamleg

Þá kom loksins að því eftir hverja yfirferðina á fætur annari að eitthvert bókaforlagið sæi sér fært um að gefa út glæpasöguna sem ég skrifaði. Vissi svosem að það kæmi að því einn daginn að einhver segði já. En það var þá líka fyrirhöfnin að nota megnið af frívöktunum útá sjó við að skrifa. Held að ég hefði orðið vitlaus af eirðarleysi ef ég hefði ekki verið að skrifa eitthvað eða bara almennt ekki verið að neitt skapandi. En allavega þá ætti komandi skrudda frá mér að gleðja unnendur glæpasgana, plús það að þeir fá inn nýjan höfund í alla flóruna.
Talandi um að vera skapandi þá höfum við tveir æskufélagar verið að tjasla saman demólögum og koma á einhverjum grunni fyrir pönkplötu. Sjáum hvernig það allt fer. Allt sem ég geri og stefni að er án yfirlýsinga. Það er best þannig. Þá þarf maður ekki að éta neitt oní sig ef allt fer svo óvart til helvítis. Þetta verður allavega eitthvað bras þar sem við erum á sitthvoru landshorninu en væntanlega hefst þetta nú. Það borgar sig bara að vera ekkert að flýta sér neitt. Þá fer maður ekki framúr sjálfum sér, það er það versta sem gerst getur.
Og núna ætla ég út að labba með hundinn.

Drekkutímar

Drekkutímar voru helgistundir, og heimsóknir til vina oft stílaðar inná það hvort eitthvað vit væri í venjum á drekkutímum á hverjum bæ fyrir sig. Við vorum einmitt að ræða þetta nokkrir æskufélagarnir hjá hvaða vinum og leikfélögum hefði verið best og verst að sitja í drekkutímum. Fólk sem þekkir mig veit að ég er mikið fyrir að éta og átti það sérstaklega við um það þegar ég var krakki. Enda síétandi og alltaf hugsandi um eitthvað sem gott væri í gogginn. Á flestum stöðum var þetta nú ágætt og svosem yfir ekki neinu að kvarta. Sumstaðar eins og heima hjá mér átti alltaf að byrja á brauðinu. Ég fílaði þetta brauðdrasl yfirleitt heldur illa og á einu heimilunu var nú oft bara brauð og þá varð maður nú helvíti skúffaður yfir því. Yfirleitt var nú í boði að fá sér neskakó sem manni féll nú vel í geð og þá var nú húsmóður á viðkomandi stað fyrirgefið bara ef það var gott álegg með. Svo voru það tveir staðir þar sem ég var sjaldan í drekkutíma en þó voru nú kökur og kex á boðstólnum og neskakó líka en vandinn var bara sá að feðgarnir í öðru húsinu voru alltaf öskrandi á hvern annan við matarborðið og á hinum bænum var leikfélaginn ekkert nema fjandans tussutalið og svívirðingarnar við hana móður sína þarna í eldhúsinu. Ekki gaman að sitja undir slíku ástandi og erfitt að njóta kaffibrauðsins á meðan háværar skoðanir fólks um hvert annað fuku þeirra á milli, jafnvel þó að maður hafi fengið köku. Svo var það nú bara á einum staðnum að maður fékk nú bara aldrei neitt. Maður búinn í skólanum, jafnvel búinn að vera í sundi eða íþróttum og kominn sársvangur í heimsókn og ætlaðist til að fá eitthvað að éta. Nei nei og maður fór bara miklu svangari heim. "Maður fer þá með nesti hingað næst," hugsaði ég eitt sinn þegar ég var að labba heim frá vininum. Svo var það helvítis brauðið. Einu sinni var ég að leika við einn krakka þarna og það var kallað í drekkutímann og ég hafði nú aldrei mína hunds og kattartíð vitað annað eins rugl. Brauðbollur, smjör og sæmundur og svo bara vatn. Já já, nesti þegar ég kem hingað eða bara koma aldrei aftur. Djöfull varð ég fúll. Einu sinni fór ég mér svo óðslega í einum drekkutímanum að ég stóð upp, labbaði út í garð og ældi. Síðan labbaði ég aftur inn eins og ekkert hefði í skorist og hélt áfram að éta. Ég var nú reyndar undir rest þessa kaffitíma spurður að því hvort ég fengi ekkert að éta heima hjá mér. En það vissi náttúrulega enginn um æluna og ég gætti mín alltaf framvegins.
Jæja ég ætla að horfa á Breaking Bad núna.

Þarminn

Þorrinn er byrjaður fyrir einhverju síðan og ég ekki farinn á þorrablót ennþá, ekki frekar en þorra síðustu ára. En auðvitað treð ég í mig þorramatnum, kæstum og súrsuðum eins og enginn sé morgundagurinn og uppsker öskrandi brjóstsviða fyrir vikið. Einhvern veginn finnst mér vanta kæsta skötu í þetta allt saman og finnst það leiðinda dilla að þetta skuli eingöngu tengjast þorláksmessu. Ég gerði það að vísu þegar ég var til sjós að kæsa mér tindabikkju nokkur skipti. Ágætt að fá sér þetta tvisvar til þrisvar á ári eða svona eftir því sem maður nennir að kæsa. Nú hef ég auðvitað engan aðgang að skötu eða tindabikkju þannig að ég læt mig hafa það að éta kæstan fisk einu sinni á ári. Helvítis.
---------------------------------

Við þjóðveginn


Konan og ég þurftum að gera okkur ferð norðrí Skagafjörð í dag og rétt búinn að keyra um Vatnsskarð þegar ekið er fram á mann standa með tösku útvið einn bæjarafleggjarann. Sáum að þetta var sjálfur Jón Guðmundur Hvammdal Guðlaugsson eða Jón hlaupari eins og menn kalla hann oft. Við stoppuðuðum til að bjóða honum að sitja í að Varmahlíð svo að hann gæti yljað sér þar. En hann var nú bara að bíða eftir rútunni til Akureyrar og spurði okkur hvort að við hefðum orðið hennar vör. Ég mundi nú svosem ekki eftir neinni rútu svona lauslega að gáð í athyglisbrestaskjalaskáp heilans en við kjöftuðum samt svolitla stund um daginn og veginn þar til förinni var haldið áfram akandi og Jón hélt áfram að bíða eftir Akureyrarrútunni. Gaman að rekast á hann þarna við þjóðveginn. Nokkuð gott. Ég er líka alltaf jafn hrifinn af hárgreiðslunni hans. Ég er að spá í að hætta að vera greiddur eins og Kormákur Geirharðsson og Jón Gnarr og greiða mér eins og Jón hlaupari.
----------------------------------------
Og svo er það sketsamynd.

Veiðihjól

Keypti mér þetta veiðihjól, Abu Garcia 6600 BCX, í USA síðasta haust. Átti annað fyrir, nákvæmlega eins veiðihjól sem pabbi keypti hand mér þegar ég var 13ára. Þá hafði hann fundið það á sölu hjá viðgerðarmanni sem var búinn að vera með það í hillu hjá sér lengi lengi en alveg ný uppgert. Það hjól nota ég enn þann daginn í dag, en ákvað að skipta og fá mér nýtt þar sem gamla hjólið frá babba mínum fer að verða komið til ára sinna. Svo átti ég fáein 5000 króna gjafabréf sem mér höfðu verið gefin í jólagjöf í hitteðfyrra. Fór og keypti mér ágæta veiðistöng fyrir þann pening. Þá er bara að bíða til sumars og nota græjurnar samhliða flugu græjunum. Maður þarf svo að læra betur inná þessar flugur líka þær geta verið svo mismunandi. Ein flugan getur verið tekin alveg af milljón fiskum einn daginn en daginn eftir virkar sama fluga ekki rassgat.
Reykjadalsáin. Hér er ég oft í draumi. Reyndar líka víðar um ánna og oftar en ekki er ég búinn að setja í lax eða silung. Þarf svo að koma mér í veiði þarna heima í raunveruleikanum. Orðið langt síðan síðast, allt of langt. Ég djöflaðist þarna mikið með bæði spón og maðk þegar ég var strákur og kom ævinlega með titt eða tvo heim í soðið og allir urðu ánægðir með að það væri þá eitthvað gagn af manni með þessa veiðidellu.

Já já það held ég bara

Assgoti góðir dagar að undanförnu. Fór í Kolaportið og verslaði mér hákarl og niðursoðna þorskalifur sem er voðalega gott að setja oná rúgbrauð. Fékk að vísu hvínandi brjóstsviða af þessu en því var reddað með Samaríni. Kaffi með því er svo til að bæta það. Kaffi hressir bætir og kætir finnst mér. Annars gerir maður lítið annað en að liggja í neftóbaki og skrifum þessa dagana. Það hefur loksins borið til tíðinda með handritið mitt en frá því verður greint betur síðar. Annars er ég hálf vængbrotinn með þessa síðu þar sem ég get ekki póstað hér inn mp3 en lagfæringar á því eru væntanlegar innan skamms. Núna þarf ég að fara í búðina og kaupa eitthvað í matinn.

Draugar og Nick Cave


Draumaforritið í hausnum á mér er vel virkt nú um mundir. Í nótt dreymdi mig að ég væri að keyra vörubíl um einhvern afskekktan þjóðveg, ómalbikaðan. Farmurinn var sement sem átti að fara frá Rvk til Vopnafjarðar. Svo kom upp sú staða að vegurinn endaði allt í einu og ég þurfti að snúa við til að finna vegamót svo að ég kæmist leiðar minnar. Ég kom að krossgötum þar sem ég taldi mig giska á rétta leið og skömmu eftir að ég hafði tekið beygjuna tók ég uppí bílinn puttaferðalanga sem voru þrír í hóp, róni, vændiskona og melludólgur. Melludólgurinn og mellan settust á bekkinn aftan við bílsætin en rónin í farþegasætið við hliðina á mér. Eftir dálítinn akstur tók ég eftir því að farþegarnir voru ekki af okkar heimi og virtist fjölga og fækka í hópnum á víxl. Tveir menn í jakkafötum voru komnir á bekkinn og svo hurfu þeir en í staðinn var kominn bóndi í fjósagalla og fór að reyna að hugga melluna sem var eitthvað grenjandi. Róninn sagðist svo að þau ætluðu út við næstu bensínstöð og ég tók bara vel í það. Ég fór sérstaklega að reyna að drífa mig með þau þegar hausin á rónanaum fór að breytast á víxl í hauskúpu og hans eigin haus. Svo komum við að bensínstöðinni sem samanstóð af einum skúr og tveim bensíndælum. Ein dælan var fyrir bensín og hin fyrir dísel. Ég stoppaði bílinn, steig út og gekk inn í skúrinn og gaf mig á til við luralegan bensínafgreiðslumanninn. "Það eru hérna draugar sem fengu far með mér og ég þarf að láta þá út hérna". Afgreiðslumaðurinn virtist ekkert yfir sig hrifinn en og sagðist alls ekki vilja þessa drauga við bensínstöðina. Ég sagði honum að það væri þá bara hans vandamál og steig uppí vörubílunn. Draugarnir voru á bak og burt og ég setti í gang og keyrði af stað en ég hafði nú rétt ekið af bíla planinu þegar maður kom klaupandi í kantinum á móti bílnum. Hann var með dökkt hár í svörtum frakka og með gítartösku í hönd og gaf til kyna að hann vildi far. Ég auðvitað stoppaði og bauð honum að sitja í og þegar hann var sestur uppí bílinn, sá ég það að þarna var enginn annar en Nick Cave á ferðinni. Hann tók upp gítarinn og spilaði og söng, a whiter pale of shade af mikili næmni. Svo þegar við nálguðumst Vopnafjörð leystist draumurinn í eitthvað óljóst bull og þar með vaknaði ég.
-----------------------------------------
Þið verðið að smella á myndina til að sjá hana almennilega.

Dularfulli maðurinn


Kannast einhver við þennan kallfugl. Hann mætti í brúðkaup okkar hjóna en ég hélt alltaf að þetta væri einhver úr ætt konunnar og konan hélt það svo öfugt en við erum víst ekkert tengd þessum manni og vitum ekkert hver þetta er. Mér leikur forvitni á að vita hver þetta er og hvað hann var að gera þarna til þess að taka myndir af okkur, honum ókunnugu fólkinu. Ég myndi gjarnan vilja spyrja hann. Þú mátt lesandi góður ef þú veist hver þetta er, láta mig vita á meilið mitt.(mannandskoti@hotmail.com)
-------------------------------
Og svo er það sketsamynd.

Þú verður að smella á myndina til að sjá hana betur.

Eirðarlaus

Mér hefði þótt gott að hafa svona með mér í skólann í denn. Hefði hentað vel þegar maður var kannski eins og ósofinn apaköttur í tímum og nennti ekki að fylgjast með. En þá varð maður auðvitað bara að fylgjast með eða teikna einhverja vitleysu. Jafnvel að fá að skreppa á klósettið til að stelast í snuffdósina sína eða jafnvel að setjast á klósettið og fá að dotta þar í friði í óáreittur fram að frímínútum. Jú,jú, það gat nú verið ágætt í sumum tímum. Enska. Lagði soldið kapp á hana. Íslenska, já fannst áhugavert og mikilvægt að fylgjast með þar. Dönsku þoldi ég ekki. Reyndi við stærðfræði en skildi ekki. Enganvegin. Held bara að skólakerfið hafi ekki kunnað að meðhöndla AD/HD á þessum tíma eins og í dag. Mannkynssaga, landafræði og þannig var mér hugleikið en auðvitað var maður bara of eirðarlaus til að læra eitthvað heima. Annars fílaði ég mig vel í smíðum og matreiðslu, já og myndlist og allri svona verklegri kennslu. Nóg um þetta hér er svo ein teikningin úr einhverjum eirðarleysistímanum.

Jólalok

Nú eru jólin liðin undir lok og ég á ennþá eftir að klára að skjóta upp restinni af flugeldunum sem ég keypti nú fyrir áramótin. Það er merkilegt hvað maður verður stjórnlaus þegar komið er inn í flugeldamarkaðina. Það er eitthvað sem grípur um sig, einhver óskilgreind geðveila. Ætlunin kannski að kaupa nú bara smotterí fyrir þessi áramótin en endar allt með risaflugeldum og heví skotkökum. Þetta er náttúrulega veiki. En ekki reyki ég sígaretturnar né heldur svolgra í mig brennivíni svo að það má þá alveg fara á flugeldafyllirí einu sinni á ári. Ég hlakka yfirhöfuð jafn mikið til áramótanna eins og ég hlakka til jólanna. Það er eitthvað. Einu sinni þegar ég var patti þá kveikti ég lítið bál utan í húsinu heima í sveit á sjálfan gamlársdag. Munaði þá litlu að sjálft húsið yrði að gamlársbrennu ef ekki hefði verið góður frændi minn sem hjálpaði mér að slökkva bálið og í logandi sinuni sem var utan í húsveggnum. Svona var maður gaga krakki.

Búmmbarabei

Þegar maður nennir ekki að velta sér uppúr hinni stjórnlausu strengjabrúðupólitík landsins eða öðrum þjóðfélagslegum hörmungum sem koma manni bara í vont skap þá er þrengra úrvalið til að finna eitthvað til að blogga um. En það er alltaf eitthvað hægt að finna til að blogga um. Já, í staðinn reyni ég að segja eitthvað draugalegt eða koma með einhverjar klámvísur eða einhvern fjandann. Ég nenni ekki að hafa þessa síðu sem eitthvað eyjubloggaraviðrinispólitíkusardrulluhakk. Hver á að verða næsti forseti? Helvítis skattaálögurnar hans Steingríms. Gagnleysið í henni Jóhönnu. Og aumingjaskapurinn hjá pakkinu í ASÍ.
Hver segir svo að blogg sé ekki málefnalegt nema að talað sé um málefni. Hvað er ég að gera núna?
------------------------------------
Datt niður á möppu frá barnaskólaárunum með slatta af einhverjum svona skotteikningum. Eitthvað sem ég hef dundað við þegar ég nennti ekki að fylgjast með í tímum sem var nú reyndar nokkuð oft og því mikið til af teikningum hjá mér. Oftast er þetta einn rammi og stundum tveir eða þrír. Bara svona eftir því hvað mikið er að gerast í hverju andartaki fyrir sig. Ég hugsa að ég sletti þessu hér inn með reglulegu millibili. Hér er þá það fyrsta.

Undir sængina

Þarf að koma mér í bælið. Svefninn hefur ekki verið að stríða mér síðustu sólarhringana. Allt í lagi með mig þannig. 'Eg er búinn að lesa Feigð eftir Stefán Mána, hún var ókei góð og Eingvígið var æihhhh....(dæs). Jæja skiftir ekki máli. Ég vona að ég verið ekki fyrir vonbrigðum með Yrsu Sigurðar. Fer sennilega í að lesa Brakið á næstu dögum ef mamma er búin að lesa bókina. Og þá fær hún Arnaldinn til baka sem hún gaf mér og ég Yrsuna til baka sem ég gaf henni. Well well well... Mér fannst alltaf notalegt að sofna við unplugged diskin með Nirvana. Er að spá í að setja hann í til að sofna nú vel.